Pedagog, pisarz, działacz społeczny, pediatra w Szpitalu Bersohnów i Baumanów. Podczas okupacji Korczak prowadził, wraz ze Stefanią Wilczyńską, Dom Sierot, z którego wraz z wychowankami i wychowawczyniami wywieziono go do obozu zagłady w Treblince w 1942 r.
Współzałożycielka Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, dyrektorka Szpitala Bersohnów i Baumanów. Po włączeniu go do getta prowadziła tam badania nad chorobą głodowej u dzieci. Zginęła z nimi w bunkrze w kwietniu 1943 r.
Pisarka, historyczka, tłumaczka i psycholożka, w getcie warszawskim kierowała kuchnią ludową i współpracowała z Emanuelem Ringelblumem. Pisała sprawozdania na temat warunków życia w getcie dla Oneg Szabat. Doczekała zakończenia wojny ukrywając się w warszawskim zoo.
Poetka i działaczka społeczna getta warszawskiego, w którym mieszkała przy ul. Siennej. Autorka znanego wiersza „Mały szmugler”. Opiekowała się gettowymi sierotami, współtworzyła Archiwum Ringelbluma. Zginęła w obozie zagłady w Treblince
Sprawiedliwa wśród Narodów Świata, znana na całym świecie działaczka społeczna i charytatywna, członkini PPS i Rady Pomocy Żydom „Żegota”, która wyprowadziła wiele żydowskich dzieci z warszawskiego getta.
Była łączniczką Żydowskiej Organizacji Bojowej, a przede wszystkim znakomitą lekarką. W marcu 1940 r. rozpoczęła pracę w Szpitalu Bersohnów i Baumanów, którą wspomina w książce „I więcej nic nie pamiętam”.
Za datę rozpoczęcia II wojny światowej przyjmuje się zbrojną agresję Niemiec na Polskę, której III Rzesza dokonała w porozumieniu z ZSRR. Nalot na Wieluń, ostrzał Westerplatte i obrona Mostów Tczewskich to symboliczne pierwsze akty rozpoczęcia konfliktu.
Generalny gubernator okupowanych ziem polskich Hans Frank wprowadza całkowity zakaz uboju rytualnego na terenie Generalnego Gubernatorstwa.
Do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz trafia pierwszy transport o masowym charakterze – 728 więźniów politycznych z zakładu karnego w Tarnowie. Byli to Polacy i kilku Żydów. Wojnę przeżyło 200 z nich.
Na mocy zarządzenia gubernatora dystryktu warszawskiego Ludwiga Fischera, w stolicy utworzono getto, zmuszając 250 tys. warszawiaków do zmiany miejsca zamieszkania w ciągu kilku tygodni.
Granice przebiegały ulicami: Wielką, Bagno, Pl. Grzybowskim, Rynkową, Zimną, Elektoralną, Pl. Bankowym, Tłomackie, Przejazd, Nalewki, granicą Ogrodu Krasińskich, Świętojerską, Freta, Sapieżyńską, Konwiktorską, Stawki, Dziką, Okopową, Towarową, Srebrną i Złotą.
Żydzi z pruszkowskiego getta zostali wywiezieni do getta warszawskiego. Pozwolono im zabrać ze sobą jedynie bagaż podręczny. Wszystko, co pozostało po przetransportowanej ludności, zrabowali Niemcy.
Pedagożka i psycholożka nazwana przez Leę Rotkop „najwierniejszą przyjaciółką żydowskiego dziecka”. Urodziła się w 1887 r. w zamożnej rodzinie żydowskiej w Słucku. Ukończyła studia na uniwersytecie i instytucie pedagogicznym im. Jeana-Jacques’a Rousseau w Genewie. Była autorką licznych prac naukowych, wykładowczynią w żydowskim seminarium nauczycielskim w Wilnie, inspektorką w centralnej żydowskiej organizacji szkolnictwa CISZO oraz współredaktorką jej pedagogicznego miesięcznika „Nowa Szkoła”. Po wybuchu II wojny światowej została przesiedlona do warszawskiego getta, gdzie pracowała w oddziale dzieci ulicy powstałym przy Centosie. Zajmowała się również organizacją wydarzeń kulturalnych w jidysz dla dzieci. Choć często opiekowała się dziećmi dotkniętymi epidemicznymi chorobami, odmawiała ustawienia przy swoim biurku oddzielającej od nich barierki. Zaraziła się tyfusem i odmówiła skorzystania z pomocy Jointu, wierząc, że są inni, którzy na nią zasłużyli. Po ciężko przebytej chorobie zmarła pod koniec listopada 1941 r.
W pierwszym transporcie do obozu Kulmhof w Chełmnie nad Nerem przywieziono Żydów z okolicznych gett. Eksterminacji dokonywano w samochodach – mobilnych komorach gazowych przy użyciu gazu spalinowego. Ciała wywożono do lasu, potem palono w polowych krematoriach.
Przy ulicy Großer Wannsee w Berlinie zorganizowano spotkanie z udziałem m.in. Adolfa Eichmanna i Reinharda Heydricha, podczas którego omówiono szczegóły dotyczące zaplanowanego ludobójstwa ludności żydowskiej. W trakcie trwania dyskusji, Zagłada już się rozgrywała – poprzez przeludnienie, głód oraz epidemie panujące w gettach.
W getcie warszawskim Niemcy otworzyli drewniany most dla pieszych, tzw. kładkę nad „aryjską” ulicą Chłodną przy skrzyżowaniu z ul. Żelazną. Łączyła ona tzw. duże i małe getto. Dziś w tym miejscu znajduje się jej symboliczna rekonstrukcja.
Część Żydów uwięzionych w getcie w Tarczynie przewieziono do Warszawy. Miesiąc później do getta warszawskiego trafili pozostali. Wszyscy zginęli zamordowani w niemieckim nazistowskim obozie zagłady w Treblince.
Akcja władz niemieckich wymierzona w osoby podejrzewane o działalność konspiracyjną, związkowców i społeczników w getcie. Represje przeprowadzono siłami żandarmerii i policji SS, gestapo oraz funkcjonariuszy Żydowskiej Służby Porządkowej. Zamordowano 52 osoby.
Autorka „Dziennika z getta warszawskiego”, wydanego po raz pierwszy w Nowym Jorku w 1945 r. W getcie mieszkała m.in. przy ul. Siennej. Na Pawiaku została internowana wraz z innymi Żydami-obywatelami USA i Wielkiej Brytanii. Dotarła z rodziną do Nowego Jorku w 1944 r.
Akcja likwidacyjna przeprowadzona przez Niemców w getcie warszawskim, podczas której wywieziono do obozu zagłady w Treblince ok. 265 tys. Żydów, co stanowiło 75 procent ludności getta. Na miejscu zamordowano ok. 10 tys. Akcja zakończyła się 21 września.
Inżynier, działacz społeczny, oświatowy i gospodarczy, prezes warszawskiego Judenratu w latach 1939-42. W dniu rozpoczęcia tzw. Wielkiej Akcji odmówił Niemcom podpisania obwieszczenia o „przymusowym wysiedleniu Żydów”. Następnego – popełnił samobójstwo.