Pedagożka i psycholożka nazwana przez Leę Rotkop „najwierniejszą przyjaciółką żydowskiego dziecka”. Urodziła się w 1887 r. w zamożnej rodzinie żydowskiej w Słucku. Ukończyła studia na uniwersytecie i instytucie pedagogicznym im. Jeana-Jacques’a Rousseau w Genewie. Była autorką licznych prac naukowych, wykładowczynią w żydowskim seminarium nauczycielskim w Wilnie, inspektorką w centralnej żydowskiej organizacji szkolnictwa CISZO oraz współredaktorką jej pedagogicznego miesięcznika „Nowa Szkoła”. Po wybuchu II wojny światowej została przesiedlona do warszawskiego getta, gdzie pracowała w oddziale dzieci ulicy powstałym przy Centosie. Zajmowała się również organizacją wydarzeń kulturalnych w jidysz dla dzieci. Choć często opiekowała się dziećmi dotkniętymi epidemicznymi chorobami, odmawiała ustawienia przy swoim biurku oddzielającej od nich barierki. Zaraziła się tyfusem i odmówiła skorzystania z pomocy Jointu, wierząc, że są inni, którzy na nią zasłużyli. Po ciężko przebytej chorobie zmarła pod koniec listopada 1941 r.